mywordsmyworld

#happymothersday. Miss you mom,. I know you are with us  and whatever I have expressed now are your  thoughts only . इथे परमेश्वर सुद्धा आई होतो कारण विठु रायाला आम्ही विठु माऊली म्हणतो. संत - विचारवंत सुद्धा ज्ञानोबा माऊली होतात आईचे प्रेम द्यायला मुलाला जन्म दय...

"व्यवहार" - भाग १ १० वर्षांनी , तो त्याच शहरात परत आला होता. त्याने जशी इतक्या वर्षात कात टाकली होती तशीच शहरांनी सुद्धा.तरी सुद्धा काही जुन्या खुणा शोधत त्याची नजर भिरभिरत होती. आणि अचानक स्थिरावली. काळ गेला तरी सगळंच बदलले पाहिजे असे नाही. त्याच्या चेहऱ्यावर हळूच एक स्मित पसरले. ती त्या पुस्तकांच्या दुकानाच्या काउंटर च्या त्या बाजूला होती. दहा वर्षा पूर्वी त्यानं जसे सोडले होते सगळे काही तसच होते तिथे. ते दुकान, गर्दी, अगणित पुस्तके आणि ती सुद्धा.. .. अजिबातच बदलली नाहीये ती. आता माझ्या इतकीच म्हणजे पस्तिशीत असेल ती, त्याच्या मनात सहजच हे विचार आले. अजून हि पंचविशीत असेल अशीच दिसत होती ती. तोच बांधा, चेहऱ्यावर तेच करारी भाव, तिचे केस, तिचे कपडे , तिचे एकूण सगळे दिसणे सुद्धा तसेच अगदी पूर्वी होते तसे. हुश्श्य, बरे झाले कि ती अजून तशीच आहे. तो दोन पावले पुढे आला , थोडी धाकधूक थोडा उत्साह . तरी.... . तो तिच्या कडे व्यवस्थित पाहत होता आणि काही खुणा दिसतात का बदलाच्या ते. शोधत होता. गळ्यात एखादी काळी पोत, नाही तरी सोनाच्या चेन मध्ये कुठे तरी दोन काळे मणी, कपाळावर ठसठशीत ...

मैत्री आणि  जयकथा (महाभारत.) !! #मैत्री #महाभारत #जयकथा #friendshipday जयकथा म्हणजेच महाभारत. माझे अत्यंत आवडीचा विषय. जितके   मी या बद्दल वाचेन , विचार करेन  ते तोकडेच आहे. असंख्य नाती आणि त्याचा   भावनिक लेखा जोखा आणि  त्या  संबंधाची कोडी आणि त्यांची उकल, हे सगळे म्हणजे  जयकथा. सामान्य वाटावी अशी पण असामान्य माणसे. मैत्रीचे हे  नाते अनेक वेळा  या महाकाव्यामध्ये येत  रहाते. कृष्ण आणि पेंद्या  यांची लहान पणीची मैत्री. मग सुदाम आणि कृष्णाची मैत्री . पण  या मैत्रीला काही मर्यादा आहेत किंवा त्या बद्दल केवळ काही घटनाच  आहेत.  तीच कथा द्रुपद  आणि द्रोण यांची. नाट्य आहे या मैत्री मध्ये  पण नात्यावर भाष्य नाही. मग नात्यावर भाष्य करणाऱ्या मैत्री म्हणजे कृष्ण - अर्जुन आणि दुर्योधन आणि कर्ण यांच्या. या नात्याला  बरेच कंगोरे आहेत. पण अर्जुन अन कृष्णाच्या नात्याला अजून एक पदर आहे तो म्हणजे गुरु - शिष्य नात्याचा, भक्तीभावाचा  ; म्ह्णून यामध्ये एक  अदृश्य अंतर दिसत राहते. दुर्योधन आणि कर्णाच्या नात्...

#लघुकथा #shortstory #tinytale गुलमोहर  गुलमोहरचे झाडांची रांग च रांग बघून , ती खुश झाली. निळया आकाशी रंगाच्या पडद्यावर, लाल केशरी रंगाची जादू पसरली होती. मधेच एखाद्या गुलमोहरामधून हलकिशी हिरवी छोटी छोटी पाने त्यांच्या अस्तित्वाची जाणीव करून  देत  होती. कुठे एखदया झाडानी, मातकट रंगाच्या शेंगा अंगभर खेळवल्या होत्या. या लाल पखरणी मधेच, एखादा एखादा पिवळा जर्द बहवा मन मोहवून घेत होता. तिला उगाचच वाटले , ही लाल पिवळी झाड़े म्हणजे जणू चैत्र महिन्यताले हळदी कुंकु. प्रत्येक सण म्हणजे जणू निसर्गशी एकरूप होणेच. ती कित्येक वर्षे मागे फिरली. कुमुद आणि तिच्या घरा मधे असाच एक गुलमोहर होता, एक बहवा पुढच्या वळणावर. दोन्ही घरांच्या परसात एकेक आंबा उभा होता. त्या झाडांच्या सावलित, यांचा दुपरचा खेळ अगदी रंगात येत असे. कुमुद आणि ती बरोबरीच्या अन तिचा दादा यांच्या पेक्षा दोन वर्षानि मोठा. आम्बाच्या त्या झाडांच्या सावलीत तिघांचे बालपण सुखात सरले. काही वर्षात कुमुद आणि दादाचे नाते सुद्धा फुलले अगदी त्या गुलमोहरा सारखे. तो गुलमोहर आणि ती साक्षीदार त्या प्रेमाचे. पण शिशिरात पान गळ होतेच. प...

#shortstory #लघुकथा भातकुली वंश परंपरागत असलेली आमची आजोळची भातकुली कोणाकडे आहे, हे शोध कार्य माझ्या अंगावर येवून पडले होते. माझी भाची अनु, 3 वर्षाची झलिये आणि तिच्या सोबत नवीन नवीन खेळ खेळणे  हा  माझा छंद. माझ्या काका आजोबांकडे , आजोळी एक पितळी भातुकली होती,. तिंची मला आठवण झाली . अनु साठी विचारवी म्हणून मी फ़ोन केला ; पण आता नक्की कुणापाशी आहे हे काहि नक्की कळले नाही. भगीरथ प्रयत्नन्ति शोध लागला. अश्विनी, माझी चुलत आत्ये बहिण, भातकुली ची सद्य मालकिण. अश्विनीच्या दारवरची घंटी वाजवाली. इतक्या वर्षनि भेटल्या वर काय बोलेवे  या विचारात असतानाच  तिने दार उघडले "कोण , मीनू? किती वर्षानि ग. ये ग आत ये" हसतमुखाने , मीठी मारून तिने माझे स्वागत केले. काही काही स्पर्शाने काळाचे हिशेब लगेच मिटतात ना! " इकडे कसा दौरा? ' " तसे सहजच ग आशु. कशी आहेस तू?" " मी मस्त ग" आशु  माझी बहीण , अजुन तशीच होती, मनमोकळी, जिंदा दिल. हुशार तर  ती  होतीच लहानपणा पासून. उत्तम नोकरी  असणारी ,  स्वावलंबी, तडफदार  अन मायाळू.  इकडच्या...

#shortstory #tinytale #लघुकथा  तिला मी एकेरिच हाक मारते, आईला पण आपण एकेरिच बोलावतो की. एके दिवशी तिचे अहो आणि मी गप्पा मारत होतो.  मी सहज त्याना , त्यांच्या सहजीवना बद्दल विचारले  अहो म्हणाले, "चाळीस वर्ष झाली बघ लग्नाला, एकदा सुद्धा भांडण झाले नाही बर का आमचे.संसार अगदी सुखाचा झाला." ह्यामधे जरा अतिशोयक्ति आहे असे मला वाटले. चार दिवसांनी मी सहज तिला बोलता बोलता विचारले "इतके वर्ष संसार केलास तू. कशी गेली ग इतकी वर्षे? माझ्या आईला सतत अस वाटते की लग्नाआधीच आमचे एवढे वाद होतात, तर पुढे कसे निभावेल?. तुझे पण झाले असतीलच न वाद ? मग कस काय बाई इतकी वर्षे  हे नाते निभावले गेले ?" "सखी, अग वाद तिथे होतात जिथे संवाद असतो. आमच्यात नवरा बायकोचा संवाद कधीच नवता. असे समज की त्या काळाचे लिव इन." "म्हणजे?" " सगळ्याच गोष्टी सांगता नाही येत बयो. त्याना संसार नको होता, पण प्रवाह विरुद्ध पोहयचे ही  नव्हते. आणि हे सारे समजल्यावर, नात्यात बाहेर पडायच धाडस माझ्यात नव्हते. ते बावीस वर्षांचे, अन मी वय वर्ष वीस." "मग?" " म...