सखी

ऋतु कुस बदलतो
निसर्ग नियमच आहे तो
पण माणसे अशी कशी बदलतात ग?
- तो अगदीच विमनस्कपणे म्हणाला
इतका विचार नको करू
बदल हाच स्थायी भाव आहे
सामान्य माणसाचा.
अजुबाजुला बघ
प्रेमाची, मायेची गरज असलेले
असंख्य जीव आहेत
भले परके असतील तुला
पण तुझ्या प्रेमाची कदर एके ठिकाणी झाली नाही
म्हणून प्रेम मनात ठेवू नको
ज्याला त्याची गरज आहे त्याला दे
मोठा हो, मन मोठे कर म्हणजे
दुःख छोटे होईल
तीच त्याची खरी सखी होती
-शीतल
#marathistory #marathishortstory #laghukatha 

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Our visit to an experimental School- Prayog Bhumi

Image
Our visit to an experimental School- Prayog Bhumi #prayogbhumi #education #righttoeducation #independancedaycelebration #shramiksahayog This is year, an Independence day is really special for us. We celebrated the same with People who are really doing a great work to uplift the nation. Last year , in Feb 2015, me & Sagar visited this “Prayog Bhumi”( An experiential way towards Educating) , school for first time. We are very thankful to Chitale Foundation who gave us the opportunity to deliver the computer to this school, last year. We are really impress with the work and concept for this school and we decided to do whatever we can . This school cum hostel is run by “Shramik Sahayog “ since last 12 years. It is near Kolkewadi dam ( near 4th Stage of Koyana Project). A very beautiful natural surroundings are available to this school and I must say they are using the natural resources in a very optimal way, rather they use the same for education...
Read more

खिडकीतला पाऊस आणि मी !!!!(Poem/Kavita/Mukta Chhand)

Image
खिडकीतला पाऊस  आणि मी !!!! किती सारी वर्षे झाली , मी पावसाला कधी दारातून , कधी खिडकीतून , कधी अंगणात भेटत होते आज मात्र गम्मत च झाली , मी खिडकीत होते , अन पाऊस माझ्या खिडकीतून डोकावत होता मी त्याच्याकडे आणि तो माझ्या कडे , हसत हसत बघत होता माझ्या सारखाच तो सुद्धा आठवांच्या सरीमध्ये जणू काही भिजत होता त्याचे स्फटिकासारखे थेंब मी हातावर झेलत होते , अन तो जणू माझ्या साठीच ते थेंब साठवत होता सारे होते आजूबाजूला , पण तरी मी गर्दीमध्ये एकटीच होते कारण आज चक्क पाऊसच माझ्या सवे बोलत होता इतके दिवस मी पावसला घरातून पहायाचे आज मात्र तो माझ्या कडे पाहत होता माझ्या सारखाच तो सुद्धा आठवांच्या सरीमध्ये जणू काही भिजत होता खूप दुरून आलोय मी आज , बरसणार आहे मनसोक्त मी म्हणाले पाहुण्यासारखा चार दिवस नाकी राहा राहा कि आमचे मन भरे पर्यंत अगदी मनमुक्त कशाला ग ? मी थांबलो जास्त वेळ , कि मगसगळी कडे चिकचिक होणार , चिखल किती झालाय इथे म्हणून तुझी ओली , भिजली चिडचिड होणार अरे असे कसे , तू तर हवासाच कि , चिडचिड झाली तर होवू दे पण थांबला नाहीस तर निर्झर आमचे कसे वाहणार नदी कशी स...
Read more

मंगेश पाडगावकर: जगणे शिकवणारा कवी

Image
मंगेश पाडगावकर: जगणे शिकवणारा कवी आज कवी मंगेश पाडगावकर यांचे दुख:द निधन झाले. त्यांच्या कविता नेहमीच आपल्या मनात असतील आणि मंगेश पाडगावकर हि. अगदी लहानपणापासून मला कविता आवडायच्या, बालकवींची निर्झरास आणि औदुंबर तर मी पाठच केली होती. पण पहिल्यांदा कविता सोपी आणि जवळची वाटली जेव्हा "बोलगाणी" हातात पडले . सहज सोप्या वाटणारया कविता, परत परत वाचल्या आणि त्या मागे असणार विचार हि कळत गेला. सोपे आणि सहज वाटणारे लिखाण हे सगळ्यात अवघड. शब्दांना बोलके करणारी हि कविता मला भावली आणि पहिल्यांदा मला वाटले कि हे शब्द आपणही गुंफावे कि, बघू आपले शब्द बोलके होतात का. माझे पहिले स्फूर्तीस्थान म्हणून कवी पाडगावकर यांना माझ्या मनात विशेष स्थान आहे. माझ्या कित्येक पहिल्या वहिल्या कवितांवर वाट त्यांच्या खास शैलीची छाप आहे. त्यांची उंची गाठणे हे अशक्यच आहे. पण तरी जेव्हा माझी बहिण मला म्हणते कि (कधी कधी वैतागून), बोलगाणी सारखी झालीये, किंवा नेहमी सारखीच झालीय (म्हणजे मंगेश पाडगावकर यांचा छाप जाणवतोय), तेव्हा थोडे बरच वाटते. एक मात्र आहे, कि कविता वाचनाचे एक नव दालन आपल्यासाठी उघडे केले ते बापट...
Read more